zaterdag 13 juni 2015

van mij

voor jou…

Sinds ik besef dat ik hou van een sobere sfeer in huis kan ik mijn koopdrift prima beteugelen, maar dat betekent natuurlijk niet in dat ik nooit meer wat aanschaf. Het blijft een leuke hobby om regelmatig wat te schuiven met mooie vondsten, dus heb ik een goede reden om te blijven speuren :–)

5989.

Als er wat nieuws in komt gaat er meestal wel wat uit, want vol is niet mijn ding.. op zolder heb ik een hoekje gereserveerd waar ik dat wat plaats moet maken verzamel en eens in de zoveel tijd verplaats ik het vanuit die zolderhoek naar mijn kraam op mp (klik).

5961.

Maar voordat het zover is krijgt elk stuk een eigen fotomoment ;–)

5988.

Toen ik na de fotoshoot mijn foto’s doornam werd ik gewoon weer verliefd op al dat mooie spul. Gelukkig maar want wat is er leuker dan iemand anders blij maken met iets wat ik zelf ook mooi vind?!

5985. 5986.

Een mooie witte ‘Regout’-schaal, een sobere tinnen lepel, een set van 4 franse kop en schotels met prachtig blauw motief.

5956.
5958.
5980.

Eén apothekersfles is mooi, maar een verzameling apothekersflessen is nog mooier. Al zijn ze allemaal verschillend, zo bij elkaar versterken ze elkaar.

5963.

Zoals ik in huis hou van simpel en stoer, zo geldt dat ook voor mijn sieraden (en kleding)

5946.

Kijk gerust even op mijn kraam (klik), wie weet kan er iets moois van mij naar jou...

Onze Sofie houdt mijn handeltje een beetje in de gaten, uiteraard is zij niet te koop!!

zondag 7 juni 2015

zonder oordeel

ziek zijn…

Dankzij social media kan ik vanaf mijn bank (soms regelmatig zelfs in ochtendjas omdat aankleden ‘s morgens dan een te zware klus is) op mijn eigen tempo best lekker bezig zijn. Ik vind het ideaal want ik kan zelf bepalen wanneer ik wat wil zien en waar ik wil lezen.

Zo probeer ik ook mijn eigen blog bij te houden, al is dat soms wat lastig. Ik blog al ruim 6 jaar en ik vind het nog steeds een bijzonder medium waar ik veel plezier aan beleef. De posten die ik al die jaren plaatste waren doorgaans gebaseerd op eigen foto’s, ik had door mijn fotografeerhobby altijd mappen vol digitaal beeldmateriaal tot mijn beschikking. Tegenwoordig fotografeer ik echter bar weinig, dus moet ik het nu vaak omdraaien.. Eerst een stukje schrijven en daar dan foto’s bij maken, dat kan natuurlijk ook, maar doordat ik niet altijd genoeg puf heb om met de camera aan de slag te gaan duurt het soms allemaal wel wat langer.

image1 (2)

Deze week wilde ik weer een woonpost schrijven, maar er spoken teveel andere dingen door mijn hoofd :–)

Ik heb maanden (of eigenlijk jaren) van twijfel en van vechten tegen de bierkaai achter de rug. Slapeloze nachten heb ik ervan gehad, hoe het allemaal moet, wat ik allemaal nog verder zou kunnen/moeten doen om de arbodienst en het UWV te laten inzien wat CVS met je doet. Al mijn inspanningen ten spijt snappen ze het nog steeds niet, ik pas niet in één van hun ziekteprofielen en verder kijken ze niet. Nu ik bijna 2 jaar ziek ben mag ik een wia-uitkering aanvragen (wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen). Maar ze maakten me al fijntjes duidelijk dat die hoogstwaarschijnlijk niet toegekend gaat worden, want.. ik zég dat ik ziek ben, toch kunnen zij niks meten. En ik heb in principe wél recht op een ww-uitkering dus dát is mooi, toch??
Behalve dan dat dat op z’n zachtst gezegd eigenlijk belachelijk is, want als je solliciteert doe je dat zodat je ergens aan het werk kunt en dat is in mijn geval toch best een beetje een probleem…

image2 (2)

Maar ik heb nieuws: Ik ben uit de rollercoaster van het ‘ziekzijn en dat moeten bewijzen’ gestapt. Samen met Gert heb ik de knoop doorgehakt, ik heb ontslag genomen! En al heb ik daardoor geen recht op wat voor uitkering dan ook, ik hoef géén energie meer te steken in bezwaarprocedures en ik hoef ook niks meer te bewijzen. Vanaf nu kan ik gewoon voelen wat ik voel zonder dat een verzekeringsarts daar een oordeel over velt. Vanaf nu kan ik de strijdbijl echt begraven, ik hoef niet meer te vechten tegen mijn ziekte. Vanaf nu mag ik gewoon ziek zijn, ik mag voelen wat ik voel en dan zélf bepalen wat ik ermee doe.

image3

De rust die ik in eerste instantie voelde nu officieel mijn ontslag (per 1 september) geregeld is was helaas van korte duur. Een fikse migraine werd gevolgd door een akelige oorpijn. Vorige week leek het slechts een lichte irritatie van de gehoorgang te zijn (die wel verdacht veel pijn deed) toch bleek er uiteindelijk een gaatje in mijn trommelvlies te zitten met een loopoor, oorsuizen en nog meer pijn tot gevolg. Maar met antibiotica moet het allemaal met een week weer op orde zijn.

En dan ga ik me nog maar eens bezinnen op die woonpost, boven staat sinds kort een oude klaptafel mooi te zijn en afgelopen weekend haalden we een tof oud ladenkastje op waar ik heel blij van wordt. Genoeg te bloggen dus.. Bovendien wil ik binnenkort trouwens ook weer wat spullen op mijn marktkraam zetten.

Ik beloof niks, ik maak geen haast, ik mag vanaf nu gewoon doen wat ik wil en wanneer ik wil.. En zeker met heerlijk zomers weer is het dan ook lekker om niks anders te doen dan alleen maar wat rond te rommelen in en om huis.

(Ik ben heel blij nu de druk eraf is. Maar de ‘vrijheid’ zit natuurlijk niet direct in mijn systeem en ik ben erg onrustig, huilerig en moe.. onder deze post wil ik nu daarom liever maar even geen reacties.)

woensdag 20 mei 2015

zichtbaar

ook thuis…

Ik roep het vaak: Het leven is niet saai! Zelfs niet bij mij, terwijl mijn sociale leven en mijn werkzame leven toch echt volledig op hun gat liggen.

Als je THUIS komt te zitten (in mijn geval vanwege CVS) en niet meer actief deel uit maakt van onze razendsnelle maatschappij wordt je wereld ineens een stuk kleiner. Voor mij is die kleinere wereld momenteel een stuk overzichtelijker, maar dat wil niet zeggen dat er geen prikkels meer bij me binnen komen. De hoeveelheid prikkels is misschien wel afgenomen maar hoe moeier ik ben hoe harder ze me raken. Bovendien is het echt niet zo dat mijn leven nu suf en saai is.

5871.

Ik hoef de wereld niet in om zichtbaar te zijn, via mijn blog en mijn activiteiten op social media kan de wereld mij gewoon vinden terwijl ik THUIS zit. Zo kon het dus gebeuren dat hier gisteren een (freelance) stylist en fotograaf aan het werk waren, ze hebben een reportage gemaakt om in de woonbladenwereld aan te bieden. Of, wanneer en wat er eventueel gepubliceerd gaat worden is afwachten dus. Het was wel superleuk om zoiets van achter de schermen mee te maken, ik heb veel geleerd over fotostyling!

5875..
(Beetje raar van kleur, maar ik moest heel snel zijn..)

Dan iets heel anders.. volgende week donderdag ben ik jarig.. en ik heb mijn kado al binnen :–)))
Normaal ben ik niet zo’n liefhebber van verjaardagskado’s, natuurlijk is het leuk en lief als iemand z’n best doet om iets moois voor je uit te zoeken. Maar ik zeg het eerlijk.. ik ben heel kritisch, het gebeurt regelmatig dat iets het net niet is en als het wel heel gaaf is weet ik gewoon echt niet waar ik het moet laten (ik heb nu eenmaal een hekel aan een THUIS vol spullen). Dus bij mij mag je gewoon met lege handen aankomen, graag zelfs!

5844.

Maar van Gert kreeg ik het perfecte kado, mooi van kleur, een beetje stoer en ruig en zo lief! Dit is Roef, nu bijna 9 weken oud.

Roef is een soort van labradoodle, niet een echte, maar een huis tuin en keuken kruising tussen een blonde labrador(moeder) en een zwarte labradoodle(vader). Ik kreeg ‘m nog niet heel goed op de foto want hij is net zo gek op mij als ik op hem, zodra ik in de buurt kom komt ie een knuffel halen/brengen ;–)

(Volgende week komen ze hier de spouwmuur isoleren, ik zei het toch.. het leven is niet saai.. ook niet als je THUIS zit ..)

zondag 3 mei 2015

neutraal

geen verwachtingen…

Een nieuwe jas uitzoeken is best een pittige klus voor mij, ik hou niet zo van shoppen, loop liever bij toeval tegen iets moois aan. Gelukkig heb ik zoals ik al eerder schreef een coach die me helpt in mijn zoektocht naar een nieuw, comfortabel exemplaar. De gesprekken met haar zijn op zichzelf helemaal niet diepgravend of hoogdravend. Je kan zelfs bijna zeggen dat het gezellige keukentafelgesprekken zijn. Met een kop thee zitten we meestal aan haar stoere ruwhouten tafel te praten over de dingen van het/mijn leven, uit mijn verslag kristalliseert zij dan heel simpel wat korte kreten die ze hardop herhaalt en soms opschrijft. En dan kán het zijn (simpelweg doordat er een spot op gezet wordt) dat ik opeens besef dat ik het mezelf onnodig moeilijk maak.
 
5733.

Ik ben een positief mens, gelukkig maar want anders was ik al lang geleden bij de pakken neer gaan zitten. Maar dat positivisme bezorgt me tegenwoordig regelmatig een huilbui, en daar word ik niet blij van!
Ik laat de moed niet gauw laat zakken, ik hou altijd hoop, zie de dingen graag positief Maar in real life is dat eigenlijk heel vaak niet reëel. Onlangs deed ik weer eens iets leuks, ik ging op pad met Rianne. Ik weet van te voren dat dat veel te veel van me vraagt, maar ik hou er rekening mee door mijn agenda de week na dat uitstapje leeg te houden en zo kies ik af en toe met mijn hart ipv met mijn hoofd. Maar de klap die volgde op een absoluut toffe dag kwam weer zo keihard aan.. Want ook nu weer had ik hoop dat de gevolgen deze keer misschien niet zo heftig zouden zijn.

In mijn positivisme heb ik altijd hoop dat het deze keer misschien mee zal vallen. Na al die jaren zou ik beter moeten weten, want het valt nooit mee. Mijn positief zijn heeft dus teleurstelling tot gevolg. Altijd! Die teleurstelling zorgt voor huilbuien.. niet van die buitjes die de boel zo lekker opfrissen, nee deze zijn van een zwaarder kaliber, ze veroorzaken hevige hoofdpijn en extra moeheid. Jarenlang waren het positivisme en de hoop mijn houvast, maar wil ik af van de onvermijdelijke teleurstellingen met de bijbehorende narigheid dan zou het veel handiger zijn als ik dat positivisme inruil voor een neutrale houding aldus mijn coach..

5754.

En als ze dat zo zegt besef ik dat ze gelijk heeft. Maar wat voelt het raar, positivisme en hoop vallen beide in de categorie “goed” en toch is neutraal in dit geval een veel betere optie, want de combinatie van goed (hoop) en slecht (teleurstelling) kosten me uiteindelijk veel meer energie dan neutraliteit. De theorie is doorgedrongen, nu moet ik in de praktijk aan de slag, afscheid nemen van mijn positivisme, meer neutraal, zonder verwachtingen het leven nemen zoals het is. Het heeft helemaal geen zin om me druk te maken over iets (positief of negatief) wat komen gaat (ook niet over dat wat geweest is trouwens!), ik moet dealen met dat wat nú is.. 

Het is hard werken, ik vind het moeilijk en ik voel me heel onrustig maar tegelijkertijd voel ik ergens diep van binnen ook iets anders, iets nieuws. En al heb ik momenteel weinig tot geen zin in spannende nieuwigheidjes, dit zou best iets moois kunnen worden.. O nee.. geen (positieve) verwachtingen, neutraal zijn.. dit is wat ik nu voel en het voelt goed!

5763.

Afgelopen koningsdag werd mijn oma 96 en dat wilde ze graag vieren met haar nageslacht. Gistermiddag heeft ze een paar uur genoten te midden van een grote groep kinderen, klein- en achterkleinkinderen. Rond deze tijd staan de bermen vol met bloeiend koolzaad, wat wij dan vanzelf associëren met de verjaardag van oma, puur natuur feestversiering dus ;–))

5759.

Het was prachtig weer dus we kozen ervoor om niet rechtstreeks over de snelweg naar huis te racen maar eerst een stukje te toeren over de Lekdijk.. Niet alleen de rivier, de uiterwaarden en de dijk zijn prachtig.. een huis als dit zou ik graag eens van binnen bekijken!

Ik had een beroerde, moeilijke week, met veel hoofdpijn, huilbuien en doorwaakte nachten, maar ik ga vol goede moed (maar wel neutraal!) de nieuwe week/maand in :–)

donderdag 23 april 2015

wie wat bewaart

verrassing…

Mijn schoonmoeder is van nature nogal van het bewaren en wellicht heeft het meemaken van de oorlog en diverse perioden van crisis dat ietwat versterkt. Feit is dat er een behoorlijke voorraad zeep (sunlight), rijst en bonen en dergelijke in de kast staat, voor noodgevallen…

5624.

Maar daar blijft het niet bij. Ook rekeningen van ooit aangeschafte spullen als meubelen en gereedschappen liggen keurig gesorteerd in mappen in de kast. De garantietermijn van die spullen is al vele (tientallen) jaren verstreken of de spullen zijn al minstens net zo lang niet meer in gebruik. Zelf praktiseer ik de stelling  ‘gebruik je iets niet meer, dan kan het weg’. En die bewaarzucht van totaal overbodige zaken, daar krijg ik acuut opruimneigingen van. Maar natuurlijk bemoei ik me niet met de kast- of mapinhoud van huizen die niet de mijne zijn!

 5635. 5626.

Terwijl Gert laatst (als elke week) de post en de administratie van zijn moeder doornam en bijwerkte scharrelde zij wat rond in de kast. Met een ‘wil je dit bewaren?’ kwam ze naar ons toe.

5633.

Bleek dat het een stukje huisvlijt was, ooit door Gert gemaakt op school.. ja natuurlijk willen we dat bewaren!! Geen idee waar ze ‘t ding vandaan had, maar sindsdien heeft het manneke een ereplaats in de open kast bij mijn verzameling kistjes :–)))

vrijdag 17 april 2015

wonen

op niveau…

Een paar kilometer hiervandaan ligt Marle (klik). Een klein dijkdorp aan de IJssel, wij zien regelmatig leuke huizen langs zo’n dijk, maar ik zou dan graag vanuit het huis óver de dijk heen kunnen kijken. De meeste huizen liggen áchter de dijk, maar soms hebben bewoners geluk..

5616.

Dit huis staat tégen de dijk aan gebouwd, met als bijzonderheid dat de begane grond aan de voorkant de eerste verdieping aan de achterkant is. Ik vind het trouwens een leuk huis met z’n vierkante vorm en prachtige uitzicht.

5622.

Maar het allerleukst hier vind ik de getopte boom naast het huis.
De bewoners wonen prachtig op (hoog) niveau!

5617.
5618.
5619.

Niet mensenschuw, maar ik werd wel goed in de gaten gehouden..

Het is lente en dat maakt dat ik zin heb om er op uit te gaan.  Vorige week zondag toerden we dus wat over de IJsseldijk, morgen willen we even rondkijken op de eerste brocantemarkt in Zwolle (klik). Korte tripjes in de buurt, zodat ik er nadien niet de wrange vruchten van blíjf plukken, wie weet krijg ik ook weer wat meer zin en energie om te fotograferen.

De lente, de zon, het leven lacht ons toe! Ik lach vriendelijk terug.. en ik geniet!

zaterdag 11 april 2015

kom

in de kas…

Een paar weken geleden begon Gert met het klaar maken van onze moestuin zodat hij komend seizoen weer lekker uit eigen tuin kan koken. De rabarber, de kervel  en de munt groeien al flink en de knoflook is gepoot. De sla, bonen en prei komen binnenkort. Uiteraard staan er ook flink wat aardbeienplanten, maar voorlopig moeten de zomerkoninkjes nog van de groenteboer komen.

5601...

En laat die nou super smakelijke aardbeien verkopen die hier in onze eigen regio geteeld worden. En laat die teler (klik) nou ook nog meedoen met ‘kom-in-de-kas’ :–)

IMG_5595.

Vanmorgen liepen wij dus in een  grote kas in IJsselmuiden tussen heel veel aardbeienplanten! Van maart tot en met december telen ze hier de meest prachtige en smakelijke aardbeien.

5593.

Mijn opa en oma woonden toen ik nog een meisje was in Rijsbergen (N-Br) en als ik daar begin van de zomer logeerde gingen we altijd bij de boer aardbeien plukken. Daar stonden de planten gewoon in de volle grond (net als in onze tuin), waar we op ons hurken rondkropen tot we een emmer vol hadden geplukt.

5600.

Hier in de kas is dat veel beter geregeld. De potten met planten staan op borsthoogte in lange hangende goten. (Deze foto maakte ik van onderaf)

5604.

In de kassen staan veel bijenkasten, want bijen en hommels zorgen in het complex voor de bestuiving.

5592. 5607.

Voor de foto is het natuurlijk veel leuker als er lekker veel rode aardbeien aan de planten hangen, maar het is natuurlijk ook heel logisch en fijn dat er bakken vol mooie geplukte exemplaren klaar staan voor de verkoop.

5609.

In een klein deel van het kassencomplex (de moestuin (klik)) worden ook groenten gekweekt die in de eigen winkel worden verkocht. En behalve die groenten en uiteraard de echte ‘kalteraardbeien’ (een begrip hier in de regio!) verkopen ze nog meer smakelijke streekprodukten.
Wij gingen naar huis met 3 overheerlijke broden (zonder e-nummers) van Puur brood (klik), een 5-vruchtenjam zonder suiker, een bakje luxe notenmix en natuurlijk een grote bak aardbeien.

Ondanks de drukte is het me redelijk gelukt een aantal leuke foto's te maken, maar ben je in de buurt ga dan gewoon zelf eens kijken (en proeven!) bij dit prachtbedrijf!