vrijdag 16 januari 2015

interieur

op maat…

Nadat we in het achterhuis onze droomkeuken hadden gerealiseerd, hebben we de woonkamer ook helemaal naar wens opgeknapt. De laatste stap was het uitzoeken van nieuwe (stoere) gordijnen die de stoer sobere sfeer versterken.
Dat was niet zo ingewikkeld, stoer linnen moest het worden! De enige reden waarom het toch wat langer duurde was omdat ik als zelfdoener/klusser best even moest nadenken of ik het prijskaartje wat eraan hing om ze volledig op maat te laten maken niet te hoog vond. Uiteindelijk won mijn verstand het van mijn twijfels (zelfmaken was momenteel gewoon geen optie) en werden ze besteld.

totaal

En zo hangen hier nu stoere gordijnen het plaatje compleet te maken! Bij het voorraam hangt het zware stonewashed linnen soms net wel (als we de houtkachel goed opstoken) en soms net niet (als het veel regent) vrij van de grond.
Het gipsplafond is weggebroken en er is een houten plafond (in een chalktint) gecreëerd waarbij de oorspronkelijke balken in het plafond weer zichtbaar zijn. Op  de wanden zit kalkverf van Carte Colori, achter de tv de kleur Palladio, voor de rest van de kamer kozen we Lino en dat matcht super met de dikke linnen gordijnen.

overzicht

Bij het zij –en het achterraam kozen we voor vouwgordijnen van hetzelfde zware linnen.
De kalkverf en de gordijnen bestelden we bij Eden Interieur (klik). Gert en ik bezochten al een paar keer de openhuisdagen waarbij Minke (klik) haar huis open stelt voor gasten om sfeer te proeven en inspiratie op te doen. De verf kozen we daar terplekke uit en met behulp van proefpotjes maakten we thuis de definitieve keus. Voor de gordijnen kwam Minke met koffers vol stofstalen naar ons toe, wij maakten een keus, zij nam de maten en na een paar weken kwam haar man Alfred ze ophangen.. perfect geregeld!

Het schilderij boven de bank, dat 5 jaar geleden speciaal voor ons is gemaakt, paste tot mijn spijt niet helemaal in de nieuwe kleurstelling. Tja en dan kun je het wegzetten op zolder…  Ik heb de achtergrond ingekwast met de Lino kalkverf die ook op de muur zit en voila.. nu is het weer helemaal up-to-date. Creatief denken noemen we dat ;–)

Dat is trouwens bij de renovatie van zo’n oud huis een talent wat zichzelf ontwikkelt. Zeker als het zoals bij ons een kwestie is van woekeren met beperkte ruimte. Zo waren (en zijn) we heel blij met de komst van Sofie, maar de bijbehorende kattenbak is niet echt een aanwinst in je huis. Toch vonden we ook daar een oplossing voor. De kleine inbouwvoorraadkast onder de trap werd omgebouwd tot open kast, onderin kreeg de kattenbak een plek, ervoor en op de planken erboven kwam mijn verzameling oude kistjes. Ideaal voor de post, extra batterijen, medicijnen en pleisters, pennen en dat soort rommel.

 welkom

Bijna 9 jaar zijn we bezig geweest. Het donkerbruine, gedateerde bejaardenhuisje is omgebouwd tot een stober, warm familiehuis. Een heerlijke plek, waar we ons THUIS voelen, een huis waar sober en stoer samenkomen met simpel comfort, waar ondanks de beperkte ruimte genoeg plek is voor ons gezin en voor de beestenboel.

hoek

We hebben een voorliefde voor pure materialen als hout, linnen, beton en schapenwol en dat combineren we met simpel glas (van de H.ema) en velours kussens.  Nee, we hebben geen standaard interieur, een oude fabriekskar doet dienst als salontafel, twee massieve houtblokken zijn onze bijzettafels en we hebben een loodzware betonnen tuinvaas in de kamer staan. Maar juist zulke items maken ons huis tot ons THUIS. Het is hier geen showroom, de spullen kunnen tegen een stootje, hier wordt geleefd. Hier zijn we gelukkig!

dinsdag 13 januari 2015

griep

en meer…

Net voor de kerst meldde ik de manueel therapeut dankbaar dat ik in de weken na zijn eerste behandelsessie geen hoofdpijn had gehad, dat kan ik helaas als ik ’m deze week spreek niet herhalen. Na nieuwjaarsdag kwam er een hevige migraine opzetten die me 4 volle dagen in z’n greep hield, lekker begin van het jaar! Ook werd ik wakker met kriebel in mijn keel, alsof ie van binnen bekleed was met schuurpapier, naast elke stoel en naast m’n bed stonden bakjes met dropjes, want om de haverklap voelde het alsof er een stofje m’n keel in dwarrelde en daar de boel dusdanig irriteerde dat ik soms bijna kokhalzend bleef hangen in een hoestbui en ik kan je zeggen: dat is NIET fijn, dat houd je de hele dag bezig.. met als gevolg dat ik pas tegen het eind van die dag besefte dat ik dat schuurpapier daar niet lekker zat maar dat er van de migraine geen spoor meer over was.. dat had ik in de drukte van de hoestbuien niet eens in de gaten gehad!

Helaas bleef het niet bij een schurende keel, ook mijn neus ging lopen en mijn holtes raakten verstopt, het was al gauw duidelijk: ik had een fikse kou te pakken. Beter gezegd had die kou MIJ flink te pakken! En al stookte ik de kachel op tot een behaaglijke 21 graden, ik had het koud, héél koud dus sjouwde ik om de paar uur naar de keuken om de waterketel op het vuur te zetten om een kruik te kunnen vullen. De koude rillingen wisselden zich af met momenten waarop het zweet me uitbrak en dan gooide ik die heerlijk warme kruik zover mogelijk van me af. Koorts… En zo bleek de verkoudheid een echte griep :–)

griep

Ach op zich ben ik best bereid ook mijn deel in de huis-tuin-en-keukenvirussen te nemen maar ik kan er nooit zo goed mee uit de voeten.. Eigenlijk zou het misschien best eens lekker zijn om er dan aan toe te geven.. gewoon een paar dagen op de bank goed uitzieken. Maar zo ging het dus niet, ik ga door, met paracetamol achter de kiezen en een extra stuk fruit bij de thee blijf ik moeizaam in de benen.

Dát heb ik namelijk geleerd, leven met een chronisch vermoeid lijf kan best, maar zaak is wel dat er niet teveel pieken en dalen in het energieverbruik zitten, het energiepeil enigszins stabiel houden is prioriteit nummer één. Dus een paar dagen niks doen en platliggen… dat klinkt leuk maar daarna met een koude motor opstarten kost wellicht meer energie dan het zachtjes doorrijden.. 

Dit jaar begon dus gezegend met een migraineaanval en een griepvirus, uiteraard ben ik niet van plan al mijn energie te verbrassen aan zulke onaangename verrassingen. Gelukkig heb ik ook een paar LEUKE dingen in de agenda staan, dingen die absoluut níet bijdragen aan een stabiel energiepeil, dingen die zelfs absoluut zeker zullen zorgen voor diepe dalen, maar het zijn wél dingen waar ik absoluut van ga genieten… en dat diepe dal, daar klim ik vast weer uit (al zal het even duren), soms móet ik even uit de band springen!

woensdag 24 december 2014

vrede

en rust…

De komst van kitten Sofie voelde niet voor iedereen gelijk helemaal prima, Guus werd er best wel een beetje heel erg onrustig van. Hij had wel gauw door dat die bol op pootjes blijkbaar geen kwaad in de zin had, maar dat ze af en toe vanuit ruststand ineens rond begon te sprinten dat was toch echt een beetje teveel van het goede voor onze wat oudere herder.. de eerste weken hielden we ze dan ook grotendeels gescheiden. Zo kon Sofie op haar gemak de kamer verkennen en genoot Guus gewoon van de rust op z’n kleed in de gang.

zzz

Finn heeft sowieso geen speelmaatje nodig, die gaat het liefst in z’n eentje lekker z’n gang. Dus hij deed gewoon of er helemaal geen kitten bestond, maar Sofie vindt alles interessant, dus ook die Jack Russell die haar volkomen negeert.. dat leverde af en toe een opgetrokken lip en een stiekem gegrom en dan begreep ze best dat ze hem beter met rust kon laten ;–)

Guus

Na een tijdje zetten we de deur naar de gang af en toe eens op een kier, dan keek Guus voorzichtig om de hoek.. ‘Waar is ze en wat doet ze?? Kan ik veilig naar binnen??’

Sofie

Kom maar op Guus.. ik ben er klaar voor..

hoi

Dat was een paar weken geleden, nu lopen ze gewoon allemaal vrij rond in de kamer ,de gang en de keuken. Finn nog steeds zonder aandacht voor Sofie, maar dat maakt Guus dubbel en dwars goed :-)

1  2
3

























En wij hondenliefhebbers zijn zo ontzettend verliefd op ons slimme Sofie!! Ze gedraagt zich totaal anders dan we van de honden gewend zijn, maar ze luistert prima en ze weet heel goed wat wel of niet mag.

mooi

En nieuwsgierig dat ze is! Ze wil overal het fijne van weten.. Die nieuwe kachel bijvoorbeeld, hoe werkt dat nou precies?? Dus ging ze op onderzoek uit, blijkbaar werd het haar allemaal duidelijk, want nu kijkt ze er niet meer naar.. Wij wel! Echt die kachel is voor ons de aankoop van het jaar, hij stookt zo veel makkelijker dan het vorige exemplaar, daarmee was het wel warm te stoken, maar het ging binnen de kortste keren van 19 naar 26 graden, een matig vuurtje was niet mogelijk. Bij deze kachel kunnen we het vuur een beetje temperen en die grote ruit geeft zo’n mooi zicht op het vuur.. We zijn er dus heel blij mee! Met Sofie én met de kachel :–))

Vanavond is het kerstavond, morgen komen de kinderen (met de jongens) en mijn ouders eten. Terwijl ik vooraf wat rust probeer te pakken op de bank is Gert druk bezig in de keuken. Het ruikt (coq au vin) en klinkt (hij fluit erbij) prima..
De honden liggen in de gang voor de keukendeur en Sofie ligt op de rugleuning van de bank..  Vrede op aarde!

Ik wens iedereen goede feestdagen en een warm en veilig THUIS!

vrijdag 12 december 2014

brownies

per post…

Niets vermoedend en niets bijzonders verwachtend vis ik voordat ik naar binnen ga snel even de post uit de brievenbus.

In deze periode is het vooral oud papier wat erin zit, veel vuurwerkfolders.. Ik heb niks met vuurwerk, ben er zelfs een beetje huiverig voor en ik heb er nog nooit één cent eraan uitgegeven :–)
Maar behalve oud papier, de krant en een kerstkaart ontdek ik ook een pakje.. Mijn brein werkt nog steeds niet naar behoren, ik vergeet veel, sla de binnenkomende gegevens blijkbaar niet goed op. Maar ik zou het toch zeker wel onthouden als ik iets besteld had??!!

post

In de keuken leg ik alles op het aanrecht en met mijn jas nog aan rits ik het pakje open…  (achteraf maakte ik toch nog wat foto’s!)
Het water loopt me in de mond en tegelijkertijd ben ik stomverbaasd, brownies per post? Wat een geweldig idee! In ons geval is het een lieve, bijzonder smakelijke verrassing van mijn oudste dochter Rianne, omdat we altijd voor haar klaar staan..

oeoeoe

Wij (Gert en ik) vinden het logisch dat je voor je kinderen klaar staat, maar helaas weten we ook dat niet iedereen er zo in staat.  En natuurlijk stapten we echt niet zingend in de auto toen we ooit midden in de nacht naar Rotterdam moesten omdat de groep waar ze het weekend mee op zou trekken een totaal ander idee had van gezellig samen stappen. En nee we werden er echt niet blij van als er gedoe was met een vriendje en ze bij ons haar verdriet er uit gooide, of als we zagen dat ze het door haar enthousiaste manier van leven wel erg druk had en zichzelf daarmee compleet voorbij liep.. Maar juist in die situaties wil je de basis zijn waar ze op terug kunnen vallen, ook al kost het je je nachtrust of moet je soms iets in je eigen agenda omgooien of zelfs schrappen.

En wat is er mooier als je daarnaast ook mag delen in hun geluk, het zien en voelen dat ze voor zichzelf een fijn THUIS kunnen creëren, het meemaken dat ze ook al is een ‘echte’ baan momenteel lastig te vinden, toch vol enthousiasme in een andere branche lekker aan de slag gaat. Of als ze als er een collega vroegtijdig bevalt natúúrlijk haar klanten erbij neemt in deze drukke tijd voor kerst (terwijl ze eigenlijk heel moe is, omdat een eigen huishouden best even wennen is). Ik kan er lang en breed over praten, maar kortgezegd ben ik gewoon zo ongelooflijk, ontiegelijk apetrots op ze!!!

brownies

En natuurlijk maken ze soms domme fouten en zijn hun keuzes niet altijd de mijne. En o wat is het lastig om je er niet mee te bemoeien als je ziet aankomen dat iets niet zal gaan lukken, maar ik weet ook dat vallen en opstaan ze sterk maakt, soms moet je de dingen gewoon zelf ervaren.. En áls het dan misgaat kunnen ze gewoon altijd bij ons terecht.. die basis ligt er en dat weten ze en waarderen ze!

Die brownies?? Die zijn zo lekker!!

www.browniesperpost.nl

dinsdag 2 december 2014

warm

versus koud…

Het is weer winter, meteorologisch gezien en de temperatuur gaat daar in mee. Ik heb het er altijd moeilijk mee, kou is wel zo beroerd voor mijn lijf! Ik heb een paar jaar geleden wel een (dure) warme winterjas gekocht dus als het moet kan ik echt wel naar buiten, maar ik vind het geen feest.

Wat met dit weer dan wel heel lekker is, is een houtkachel. In mijn vorige huis had ik een open haard met prachtige zandstenen schouw, hier THUIS warmen we ons bij een houtkachel. Het staat iets minder sjiek, maar het geeft wel veel meer warmte dus ik ben eigenlijk best blij met deze wissel. Nu ik veel thuis ben gaat onze kleine kachel plaats maken voor een iets groter exemplaar, waarmee we de hele benedenverdieping kunnen verwarmen.

$_84

De oude kachel heb ik bij m’n marktkraam (klik)gezet, staat best gezellig, maar is er iemand die wel een beetje warmte kan gebruiken dan doe ik er graag afstand van :–)
VERKOCHT!

Bij ons heeft ie bijna 9 jaar in de kamer gestaan, maar ook op een veranda of onder een overkapping is het een prima sfeermaker!

Ik moet er zo nog even op uit, de winterbanden liggen klaar.. Tijdens het wachten drink ik ipv thee vanmiddag maar eens lekkere warme chocolademelk. Want al is dit niet bepaald mijn favoriete seizoen, we proberen er toch maar een feest van te maken!

vrijdag 21 november 2014

gewoon

zonder mooimakers…

Vanuit de keuken liep ik net met een kop thee de kamer in en toen ineens voelde ik het (net even wat meer dan anders).. wat hebben we toch een heerlijk leefhuis! Ik zette de kop thee op tafel en maakte een foto om de sfeer waar ik me zo lekker bij voel vast te leggen.

gewoon

Een foto van de situatie gewoon zoals ie was/is, zonder dat ik eerst even de kussens van de bank opklopte of de fleecedeken op de leuning van de stoel rechts weghaalde. Die deken ligt daar trouwens omdat Sofie haar nagels heel graag juist in het kwetsbare linnen van die stoel haakt en natuurlijk kocht ik een stylisch verantwoord donkergrijs exemplaar, maar het blijft een fleece en die zijn mij iets te synthetisch (soms ben ik wel praktisch!), ik hou meer van pure materialen zoals wol, linnen en dat soort spul.

Gisteren bedacht ik trouwens dat ik op de plek van de mooie opgeknapte oude vitrinekast eigenlijk wel de oude dichte smalle kast van boven wil hebben.. En ja Gert heeft gelijk als hij zegt dat die mooie oude vitrinekast prachtig past in het totaalplaatje van onze woonkamer, maar die andere kast zal er ook geweldig staan, die geeft net even een andere sfeer, net even stoerder..

 vitrinekast

Toen ik net toch met de camera liep heb ik dus gelijk maar wat foto’s van de vitrinekast gemaakt, hij is een beetje te groot voor op m’n marktkraam (klik) maar ik zet ‘m er naast. Wie weet is er iemand die ‘m (terecht) prachtig vindt en er een mooie plek voor heeft :–))

deur  geloogd deurtjestopflessen  3ruits

Ik heb direct ook een aantal oude, maar gave stopflessen en een oud geloogd paneeldeurtje op m’n kraam (klik) gezet en een paar spullen in prijs verlaagd.

Een paar weken geleden hebben we nieuwe gordijnen besteld voor de woonkamer, wat een klus.. niet het kiezen, want Gert en ik waren het er al direct bij het zien van de diverse stalen over eens welke we absoluut het mooist vonden, maar het prijskaartje deed me toch lang twijfelen. Ik heb altijd alle gordijnen zelfgemaakt, de stof kocht ik vaak op de markt,  ik heb alles bij elkaar uren achter de naaimachine gezeten! Ik heb trouwens één keer wel gordijnen laten maken, dat was 15 jaar geleden een speciale aanbieding bij het welbekende Hollandse warenhuis.. Maar datzelfde warenhuis heeft niet de stoffen die ik nu zo mooi vind. Uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt en zijn de stoere, dikke linnen gordijnen besteld. Het zal de stoere, sobere sfeer hier helemaal af maken en bovendien heb ik de energie niet om nu tientallen meters stof om te toveren tot over -en vouwgordijnen!

Nog even geduld, gelukkig heb ik een stofstaal liggen, die ik er af en toe bij kan pakken om alvast voor te genieten..

maandag 3 november 2014

erkenning

of toch niet…

Het is herfst, officieel dan hè.. want dit weekend leek het er echt niet op, maar mij hoor je niet klagen hoor. Ik had zo’n warm weekend nou net even nodig. Niet dat het echt iets oplost, maar het pept toch een beetje op.

stel

Ik ben moe, al tientallen jaren, extreem moe zelfs. Er is geen aanwijsbare oorzaak te vinden, maar dat het een beperking is is wel duidelijk, dus kreeg ik vorig jaar zwart op wit de diagnose CVS (Chronisch Vermoedheids Syndroom). Diverse ‘behandelingen’ later zijn we er achter dat ik behoor dat de groep patiënten die geen baat hebben bij de aangeboden therapieën. Dat is balen, vreselijk balen, ik had zo gehoopt dat ik op de één of andere manier een steuntje in de rug zou krijgen, zodat ik daarna een bepaalde balans kan vinden waardoor ik op den duur op een redelijk niveau weer kan functioneren. Die droom kwam niet uit, het hele traject heeft me zelfs uiteindelijk alleen maar meer moeheid opgeleverd.

dorp

Het UWV benadert de zaak puur theoretisch. Er is niet aanwijsbaar/meetbaar iets mis en bovendien is niet 100% zeker dat mijn belastbaarheid de komende 5 jaar zo laag blijft dus van afkeuren is geen sprake. Dat was een harde slag… de strijd voor erkenning van de ziekte CVS is duidelijk nog niet gestreden. De medische wereld stelt wel de diagnose maar de overheid (UWV) heeft z’n theorieën daar nog niet op aangepast. 

herfsthuisjes

Uit mijn dossier was wel duidelijk dat de problemen na al die tientallen jaren nog niets verandert zijn, maar toch.. er blijft een kans dat het de komende 5 jaar wél gaat veranderen. Oké men gaf wel aan dat dat dat niet te verwachten valt, maar de káns is er weldegelijk… en bovendien zo werd mij verteld, ze beoordelen een aanvraag niet op individuele inspanningen en ervaringen van de patiënt maar op de algemene feiten.

mosopstam

‘Wat moet ik nu nog dan?’ vroeg ik ze.. daar kreeg ik geen antwoord op..

Totaal leeggezogen had ik het die week niet zo best, weer moest ik aan de slag met ‘loslaten’. Maar zo langzamerhand héb ik alles waar ik in geloofde al losgelaten, wat blijft er nog over? Ik ben best positief maar mijn leven wordt erg leeg zo, werk, sociale contacten, hobby’s.. al die dingen kosten energie en die heb ik niet.
Er is niets wat ik kan doen wat me energie óplevert.. niets dan heel omzichtig en gepland mijn dagen doorbrengen in rust en orde. Uiteindelijk hoop ik dan toch eens weer een niveau te bereiken waarop ik wel weer wat extra's zal kunnen ondernemen.

solo

Dat heerlijke weekend was voor mij een verademing, na al mijn frustraties, vragen en tranen kon ik met een redelijk rustig gemoed (dat zei mijn opa altijd :–)) genieten van de warmte, zaterdag gewoon op ons eigen landgoed en zondag in de bossen rond onze stad.


flat

meringue

Zittend op de grond, of languit op mijn buik heb ik mijn camera weer eens flink laten klikken. En ik had er lol in! Toen thuis bleek dat van de 219 kliks er zo’n 200 rechtstreeks de prullenbak in konden en de rest ook niet helemaal perfect was, had ik tóch een soort glorieus gevoel. Ik hád tenminste weer plezier in het fotograferen, dat plezier was ik de laatste maanden behoorlijk kwijt doordat ik zo’n moeite had met het technische aspect, de instellingen die nodig waren om precies dat vast te leggen wat ik voor ogen had wist ik gewoonweg niet te vinden.

porselein

Dus… dit weekend heeft me enorm veel energie gekost, want twee uur in het bos is echt veel te lang ;–) maar door mijn tranen heen heb ik gevoeld dat ik nog steeds heel blij kan worden van kleine dingen. Ook al krijg ik ze net niet scherp op de foto..
Hoe het in de praktijk allemaal verder moet weet ik niet,  ik ga proberen om me niet te laten forceren, maar op mijn eigen gevoel te vertrouwen..

weide

Net als deze megapaddenstoel (ong. 20 cm doorsnee!), sta ik op de grens van schaduw en licht. Niet in het donker en niet vol in het licht.. een betere plek is er eigenlijk niet. Zo helemaal alleen zou ik trouwens niet in het leven willen staan.

veel

toch is zo dichtbevolkt als hier voor mij ook geen optie,

 licht

symbolisch gezien is dit waar ik me goed bij voel, dichtbij mijn gezin en op kleine afstand maar tegelijk redelijk in de buurt van familie en vrienden. Het warme zonlicht in de achtergrond maakt het plaatje compleet…